Ból - mój czy nie mój?

Czuję się przytłoczona. Gdzie się nie obejrzę, tam jakieś tragedie, dramaty, katastrofy. Otwieram facebooka. W oczy rzuca się klepsydra. Pogrzeb. Mężczyzna 38-letni. Wiem, że mąż i ojciec dwójki dzieci, z których jedno jest nieuleczalnie chore. Czuję uścisk w gardle. Przeglądam wiadomości. Trzęsienie ziemi. Tysiące zabitych. Dramatyczna walka o ocalałych pod gruzami. Biegnący ojciec z nieprzytomną dziewczynką na rękach. Ona w wieku mojego synka. Rodzeństwo uwięzione pod zwaliskiem. Siostra ochraniająca główkę braciszka przez kilkanaście godzin. Patrzę dalej. Pies, z bijącą rozpaczą z oczu, jakby ktoś mu serce złamał, przywiązany do słupa z kartką "do oddania" owiniętą w folię przed deszczem. Ta kartka ważniejsza dla kogoś była niż zwierzę. W pracy koleżanki wymieniające się ponurymi wiadomościami ze świata. 
Nie mogę. Nie potrafię. Nie chcę. Boli mnie ciało i dusza. Czuję, jakby każda ta tragedia dotykała mnie osobiście, jakbym odbierała całe zło świata. Smutek drugiego staje się moim ciężarem, cegłą, z której buduję swój mur bolesny. Czy współczucie zawsze jest tak blisko odczuwania? Empatia i wrażliwość - powszechnie pożądane i postrzegane jako coś pozytywnego - dla mnie oznaczają realny ból. Ból świata. Ból istnienia. Ból - mój czy nie mój? W sumie to mało istotne. Jedno jest pewne - boli.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W oczekiwaniu...

Obraz
Zniknąć nagle, bez słowa, bez pożegnania, zostawiając wyrwę w sercu czy odchodzić powoli, niespiesznie, przygniatając swoim ciężarem wszystkich wokół, ale dając tym udręczonym bliskim możliwość ostatniego spojrzenia, ostatniego skinienia ręką, ostatniego ciepłego dotyku? Czy jest śmierć, która potrafi być łaskawa nie tylko dla tego, kto żegna się ze światem, lecz i dla tych, którzy jeszcze na tym świecie zostają? Dlaczego śmierć, która jest nieodłączną częścią życia, tak nas przeraża i boli? Dlaczego kiedy dziecko zadaje pytanie: „mamusiu, a czy ty umrzesz, a czy ja umrę?”, matka ucieka wzrokiem i próbuje zmienić temat, jakby nie istniał, jakby nigdy miał się nie pojawić. „Ooo, patrz, jaki ładny motylek.” Tylko ten motylek pewnego dnia już nie wzbije swoich skrzydeł do lotu. Być może podmuch wiatru go jeszcze raz uniesie w przestrzeń, podarowując mu ostatnią podniebną podróż. Być może znieruchomieje tu, na ziemi, na zawsze, by po kilku tygodniach rozmyć się w nicości. Trzy razy śmierć ...
Czytaj więcej

W labiryncie (nie)ludzkich spraw

Obraz
Stało się – w końcu pokonałam wrodzoną niechęć do zakupów i podjęłam decyzję o wymianie kilku sprzętów na nowe. Co prawda moje stare urządzenia dość intensywnie pracowały na to, by zamienić je na lepszy model – gofrownica, używana raptem może trzy razy (i tyleż samo razy reklamowana), uparcie piekła jednego gofra przez 40 minut, a telefon osiągnął zawrotny, trzyminutowy czas reakcji na kliknięcie, choć zdarzały mu się również chwile, gdy ogłaszał strajk i w ogóle nie reagował. Tak więc nadszedł czas nieuchronnej zmiany. Jako że nie znoszę szaleństwa w supermarkecie, stwierdziłam, że najprościej będzie zrobić zakupy przez internet. Wpadłam również na genialny pomysł, by upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu i kupić nie tylko telefon i gofrownicę, ale jeszcze dorzucić kilka innych rzeczy – najlepiej zakupić je na raty zero procent. Nieświadoma tego, co mnie czeka, zabrałam się za wyszukiwanie kolejno poszczególnych rzeczy. Na pierwszy ogień poszedł telefon. I się zaczęło – najpierw głęb...
Czytaj więcej

Talent do nie-talentu

Obraz
Jestem kompletnym beztalenciem muzycznym. Słoń nadepnął mi na ucho, w zasadzie staranował obydwa. Nic na to nie poradzę, że matka natura, rozdając talenty muzyczne, przeoczyła moją osobę. Efekt jest taki, że kiedy zaczynam śpiewać, moja rodzina taktownie prosi mnie, bym oszczędzała głos, a najlepiej w ogóle nie nadwyrężała swoich strun głosowych. Moje dziecko, które nie opanowało jeszcze sztuki dyplomacji, komunikuje wprost: mamo, nie śpiewaj. Jedynie pies wydawał się najbardziej odporny na mój domowy recital, bo albo spał i nie reagował, albo ostentacyjnie odwracał się do mnie tyłem z głośnym westchnieniem. Ciężkie jest życie niespełnionego artysty. Dorastanie z całkowitym brakiem słuchu muzycznego nie było wcale takie proste. Cała moja rodzina po kądzieli jest dość muzykalna i skora do śpiewów przy okazji wszelkich uroczystości, w tym religijnych. Opanowałam niemal do perfekcji śpiewanie "na rybę", otwierając usta i nie wydając z siebie żadnych dźwięków, wszystko po to, by ...
Czytaj więcej