Jaga Chwil

Dwie są w moim życiu rzeczy, na samą myśl o których serce niemal zastyga w bezruchu, by za chwilę gwałtownie przyspieszyć, żołądek zaciska się w wielki supeł, w ustach czuję suchość, a słowa grzęzną w gardle. Obydwa lęki skupiają się wokół tego samego - śmierci. Ogarnia mnie paraliżujący strach, że mogłoby coś stać się mojemu dziecku lub mnie i jego tacie, a mojemu ukochanemu. Mam wrażenie, że z każdym dniem kocham moich mężczyzn coraz bardziej. Wraz z przypływem miłości zwiększa się mój niepokój o nich i również o siebie samą, bo przecież ich świat beze mnie runąłby jak domek z kart. Gdyby jeszcze parę lat temu, kiedy nie wiedziałam nawet, że będę miała dziecko, ktoś zapytał mnie, czy obawiam się śmierci, odpowiedziałabym, że nie, nie boję się, co najwyżej martwiłabym się o moich bliskich, a zwłaszcza o mamę. Dziś, kiedy sama jestem matką, moja perspektywa zmieniła się diametralnie. Utrata dziecka jest poza moim obszarem pojmowania. I samo pisanie o tym sprawia, że wstrzym...

Żegnaj sławo, żegnajcie czerwone dywany, żegnajcie blaski jupiterów. Nadszedł czas, by porzucić nieśmiałe, ale jednak pojawiające się od czasu do czasu myśli o popularności mojego bloga. Wiadomo, człowiek próżną jest istotą, która zbyt łatwo i zbyt często puszcza wodze fantazji. Pora zejść na ziemię - sława nie jest mi pisana.  Zbierałam się i zbierałam niczym sójka za morze, by założyć swojego bloga i kiedy w końcu to zrobiłam, okazało się, że blogi są na granicy wymarcia i być może podzielą los dinozaurów, bo teraz światem rządzą vlogi i podcasty, o których istnieniu i zawrotnej karierze do niedawna nie miałam pojęcia. Jakby tego było mało, przyszło nam żyć w czasach, gdy na wyciągnięcie ręki mamy do dyspozycji tysiące książek, blogów, artykułów wszelkiej maści, audiobooków czy wspomnianych już podcastów. Wystarczy włączyć komputer i wybrać cokolwiek. I wszystko byłoby piękne, niemal jak w bajce, gdyby nie to, że wcale nie tak łatwo spośród zalewanego nas potoku informacji oddzie...