Jaga Chwil

Siedzę wśród listów ze skrytymi wewnątrz kartkami pożółkłymi, siedzę wśród szkiców niedokończonych. Dotykam papieru sprzed kilkudziesięciu lat, w którym zaklęta jestem ja sama. Wracam do źródeł, do początku, gdy listy od Taty otrzymywałam. A w nich wszystko widoczne jest jak na dłoni - tęsknota i smutek, miłość i nadzieja, żal i wyrzuty sumienia. Już nie płaczę. Długie lata nie byłam w stanie ich przeglądać. Lektura któregokolwiek rozrywała me serce na kawałki. Dziś już nie boli tak mocno, choć pustki po utracie ojca nie udało się niczym zastąpić. Stos listów starych, sterta szkiców rysowanych naprędce, niemal na kolanie, są moim spadkiem najcenniejszym po Tym, który kochał mnie najbardziej. I tęsknię. Wciąż. Czasami. Tato, Gdziekolwiek jesteś Czymkolwiek się stałeś Tęsknię Już nie każdego dnia Już w nie każdym podobnym przechodniu Widzę Ciebie Już tak nie boli Już nie czekam Na Twój głos w telefonie Na telegram urodzinowy Już listy Twoje mogę czytać Zdjęcia oglądać Przywoływać Twój uś...

Dokąd uciekać, gdy nie ma ucieczki? Gdzie szukać schronienia w ramionach, gdy wokół ciemność? Co począć ze strachem zaciskającym się wokół szyi? Jak spostrzec niebo, gdy chmury burzowe nad głową? Jak się znaleźć ciepło w środku zimy? Pytania wciąż się mnożą, dodają i potęgują. W jednej chwili działania odejmowania i dzielenia dla wielu przestały obowiązywać. Bo jak lęk zmniejszyć, gdy pewność z wczoraj dziś niepewna, gdy wszystkie zasady przestają się liczyć?  I choć zło od człowieka wychodzi, w ludzkim sercu kiełkuje i zapuszcza korzenie, to dobro również tę samą drogę obiera, choć jego początek po przeciwnej stronie na osi. Walka na naszych oczach się toczy. Jesteśmy świadkami, nie, nawet nie świadkami i obserwatorami, jesteśmy wojownikami w bitwie człowieka z człowiekiem, zła z dobrem, rozpaczy z nadzieją, strachu z odwagą, niewiary z wiarą. I czuję wszystko po kolei - panikę, strach, niedowierzanie, rozpacz, smutek, by w końcu, kiedy tlenu powoli brakuje, zobaczyć światełko w t...