Jaga Chwil

Łapię się na tym, że dużo łatwiej pisać mi o smutnych i trudnych rzeczach. Jest to o tyle dla mnie zastanawiające, że zwykle obraz całości mieni mi się w ciepłych, soczystych barwach, a jednak potrafię z niego wyłuskać pojedyncze, ciemne plamy, które na co dzień praktycznie nie przykuwają mojej uwagi, a które z tak dużą łatwością ubieram w słowa. A może powinnam częściej napisać o tym, co jest dla mnie piękne, co mi daje siłę, co wywołuje uśmiech na mojej twarzy, zwłaszcza że gdy wieczorem leżę i rozmyślam, zwykle na koniec pojawia się myśl: to był kolejny dobry dzień. Dzisiaj jedna osoba, czytając mój poprzedni wpis o karmieniu, skomentowała, że jest on smutny. I najgorsze, że miała rację. To był dla mnie trochę jak kubeł zimnej wody. Pomyślałam sobie, że co jak co, ale karmienie piersią nie jest dla mnie smutne, nie odbieram go jako poświęcenia dla dziecka czy jakiejś formy uwiązania. Owszem, denerwują mnie reakcje otoczenia, ale nigdy nie sprawiły one, że poddałam w wątp...

Jestem matką karmiącą piersią, dla co niektórych niemal weteranką, bo karmię swoje dziecko ponad 3 lata. Już kilkukrotnie zbierałam się do opisania swoich doświadczeń w tym temacie i wciąż mam poczucie, że coś mi ucieka, że nie jestem w stanie w jednym tekście zawrzeć wszystkiego, co jest dla mnie ważne, co mnie boli, a co cieszy. Może po prostu powinnam poświęcić temu zagadnieniu więcej postów. Pamiętam, że kiedyś, jeszcze w czasach, gdy zupełnie nie myślałam o macierzyństwie, karmienie piersią praktycznie zupełnie mnie nie interesowało i było dla mnie tak odległe jak oddalona o miliony lat świetlnych galaktyka. Więc zakładam, że ten tekst może być kompletnie nieciekawy z punktu widzenia wielu osób. I doskonale to rozumiem. Dla mnie karmienie piersią jest swego rodzaju relacją, o dziwo nie tylko z moim dzieckiem, ale także z otaczającymi mnie ludźmi. I muszę przyznać, że o ile karmienie naturalne w cudowny sposób spaja i tworzy silną więź z moim synkiem, o tyle potrafi dzi...