(Nie)znamy się
Są tacy ludzie, których znam niemal na wylot, dokładnie wiem, do czego są zdolni, co potrafią zrobić, a czego nigdy nie uczynią. Są tacy ludzie, którzy stanowią dla mnie zagadkę i nie potrafię rozwikłać tego, co kryją w środku. Są też i tacy, o których jeszcze nie dawno mogłam powiedzieć, że byli mi bliscy, że doskonałe wiedziałam, czego się po nich spodziewać, a dziś stali się zupełnie obcy, zimni, dalecy. Bywa i tak, że sama siebie zaskakuję, nie poznaję, odkrywam w sobie nowe pokłady, których istnienia nie byłam świadoma. Już dawno nauczyłam się, by nie używać słów: nigdy i zawsze, na pewno, bo pewność potrafi okazać się tylko złudzeniem, które w zderzeniu z brutalną rzeczywistością rozmywa się w powietrzu niczym poranna mgła - z rana gęsta i zawiesista, klejąca się do uśpionego jeszcze świata, by po kilku godzinach zniknąć bez śladu, dołączając do naszych snów. I tak samo rozpływają się nasze wyobrażenia o sobie samych i o innych, odzierając nas z przybranych masek, niedopasow...