Tajemnica okna

Odkąd sięgam pamięcią, intrygowały, przyciągały niczym magnes, nęciły i kusiły mnie okna oświetlone wieczornym blaskiem. Barwa światła, zarys firanki, półka z książkami, obraz na ścianie, poruszający się cień człowieka czy ledwie słyszalna muzyka wydobywająca się z wnętrza - wszystko to do dziś instynktownie mnie ciekawi, na swój sposób wzrusza, pobudza moją wyobraźnię. 

Zastanawiam się, kto mieszka po drugiej stronie muru, czy miał dzisiaj dobry dzień, czy uśmiecha się do siebie, przygotowując kolację dla bliskich, czy może ociera łzy napływające do kącików oczu, kiedy nakłada na talerz parującą jajecznicę i spogląda na krzesło stojące naprzeciw, na którym już nigdy nie usiądzie ukochany... Niektóre okna są otwarte, niemal zapraszające do swojego wnętrza, kipiące bogactwem ciepłej energii wypełniającej mieszkanie. Inne - zatrzaśnięte na cztery spusty, zasłonięte roletami i żaluzjami, niedostępne, chciwie broniące swego wnętrza - sprawiają, że moje serce lekko wówczas drży na myśl, kto i co się kryje za taką barierą.

Lubię wyobrażać sobie historie ludzi mieszkających za ścianą. W mojej głowie tworzą się krótkie migawki z ich życia, utrwalające przelotne, ledwie zauważalne chwile - dłoń matki delikatnie głaskająca policzek maleństwa, które dopiero co zasnęło, silne ramiona mężczyzny otulające ukochaną kobietę, nogi spoczywające na maleńkim stołeczku przy fotelu, a w nim zanurzona staruszka, z twarzą pokrytą zmarszczkami, przywodzącą na myśl zmiętą kartkę papieru, pochyla się z lupą nad książką... 

Lubię patrzeć w okno.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W oczekiwaniu...

Obraz
Zniknąć nagle, bez słowa, bez pożegnania, zostawiając wyrwę w sercu czy odchodzić powoli, niespiesznie, przygniatając swoim ciężarem wszystkich wokół, ale dając tym udręczonym bliskim możliwość ostatniego spojrzenia, ostatniego skinienia ręką, ostatniego ciepłego dotyku? Czy jest śmierć, która potrafi być łaskawa nie tylko dla tego, kto żegna się ze światem, lecz i dla tych, którzy jeszcze na tym świecie zostają? Dlaczego śmierć, która jest nieodłączną częścią życia, tak nas przeraża i boli? Dlaczego kiedy dziecko zadaje pytanie: „mamusiu, a czy ty umrzesz, a czy ja umrę?”, matka ucieka wzrokiem i próbuje zmienić temat, jakby nie istniał, jakby nigdy miał się nie pojawić. „Ooo, patrz, jaki ładny motylek.” Tylko ten motylek pewnego dnia już nie wzbije swoich skrzydeł do lotu. Być może podmuch wiatru go jeszcze raz uniesie w przestrzeń, podarowując mu ostatnią podniebną podróż. Być może znieruchomieje tu, na ziemi, na zawsze, by po kilku tygodniach rozmyć się w nicości. Trzy razy śmierć ...
Czytaj więcej

W labiryncie (nie)ludzkich spraw

Obraz
Stało się – w końcu pokonałam wrodzoną niechęć do zakupów i podjęłam decyzję o wymianie kilku sprzętów na nowe. Co prawda moje stare urządzenia dość intensywnie pracowały na to, by zamienić je na lepszy model – gofrownica, używana raptem może trzy razy (i tyleż samo razy reklamowana), uparcie piekła jednego gofra przez 40 minut, a telefon osiągnął zawrotny, trzyminutowy czas reakcji na kliknięcie, choć zdarzały mu się również chwile, gdy ogłaszał strajk i w ogóle nie reagował. Tak więc nadszedł czas nieuchronnej zmiany. Jako że nie znoszę szaleństwa w supermarkecie, stwierdziłam, że najprościej będzie zrobić zakupy przez internet. Wpadłam również na genialny pomysł, by upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu i kupić nie tylko telefon i gofrownicę, ale jeszcze dorzucić kilka innych rzeczy – najlepiej zakupić je na raty zero procent. Nieświadoma tego, co mnie czeka, zabrałam się za wyszukiwanie kolejno poszczególnych rzeczy. Na pierwszy ogień poszedł telefon. I się zaczęło – najpierw głęb...
Czytaj więcej

Talent do nie-talentu

Obraz
Jestem kompletnym beztalenciem muzycznym. Słoń nadepnął mi na ucho, w zasadzie staranował obydwa. Nic na to nie poradzę, że matka natura, rozdając talenty muzyczne, przeoczyła moją osobę. Efekt jest taki, że kiedy zaczynam śpiewać, moja rodzina taktownie prosi mnie, bym oszczędzała głos, a najlepiej w ogóle nie nadwyrężała swoich strun głosowych. Moje dziecko, które nie opanowało jeszcze sztuki dyplomacji, komunikuje wprost: mamo, nie śpiewaj. Jedynie pies wydawał się najbardziej odporny na mój domowy recital, bo albo spał i nie reagował, albo ostentacyjnie odwracał się do mnie tyłem z głośnym westchnieniem. Ciężkie jest życie niespełnionego artysty. Dorastanie z całkowitym brakiem słuchu muzycznego nie było wcale takie proste. Cała moja rodzina po kądzieli jest dość muzykalna i skora do śpiewów przy okazji wszelkich uroczystości, w tym religijnych. Opanowałam niemal do perfekcji śpiewanie "na rybę", otwierając usta i nie wydając z siebie żadnych dźwięków, wszystko po to, by ...
Czytaj więcej