Nie moja bajka

Patrzymy, a nie widzimy. Mówimy, a nie słyszymy. Czytamy, a nie rozumiemy. Dotykamy, a nie czujemy. Co się stało z naszymi zmysłami? Czy umiemy jeszcze patrzeć komuś w oczy? 
Zwykło się mówić, że oczy są duszą człowieka, że potrafią tak wiele przekazać, nie wypowiadając przy tym żadnego słowa. Wystarczyło jedno spojrzenie, by zrozumieć to, co niewypowiedziane. Oczy miały dar poruszania najgłębszych strun w naszym sercu, które na ich widok potrafiło przyspieszyć, niemal wyrywając się z piersi, albo stanąć, przygniecione ciężarem lodowatego spojrzenia. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że dziś oczy już nie mają takiej mocy. A jeśli nawet zachowały tę umiejętność, to my o niej zapomnieliśmy, mam nadzieję, że oby nie na zawsze.
Jest zimno i pochmurno. Idę wzdłuż ulicy, mijam przechodniów, patrzę w ich kierunku. Nikt mnie nie zauważa. Ktoś skupia uwagę na swoich butach, ktoś inny ściska w zziębniętej dłoni telefon i z zapałem zerka na ekran, nie rozglądając się wokół.
Jadę tramwajem, otoczona tłumem ludzi bez twarzy, skrytych pod maskami i grubymi kołnierzami. Nie widzę też oczu - wszyscy mają opuszczone głowy, nikogo nie interesuje ani widok za oknem, ani pasażerowie wokół.
Spaceruję z psem brzegiem Odry. Co jakiś czas mija mnie biegacz ze słuchawkami na uszach, ktoś z wzrokiem utkwionym w podłoże pcha wózek z dzieckiem zwróconym w moją stronę. Tylko dziecko patrzy prosto w moje oczy. Uśmiecham się, w odpowiedzi dostaję nieśmiały uśmiech. Tego dnia nikt więcej mnie nie dostrzega. 
Jestem niewidzialna w niebajkowej rzeczywistości. A ty?...
Grafika: JagaChwil

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W oczekiwaniu...

Obraz
Zniknąć nagle, bez słowa, bez pożegnania, zostawiając wyrwę w sercu czy odchodzić powoli, niespiesznie, przygniatając swoim ciężarem wszystkich wokół, ale dając tym udręczonym bliskim możliwość ostatniego spojrzenia, ostatniego skinienia ręką, ostatniego ciepłego dotyku? Czy jest śmierć, która potrafi być łaskawa nie tylko dla tego, kto żegna się ze światem, lecz i dla tych, którzy jeszcze na tym świecie zostają? Dlaczego śmierć, która jest nieodłączną częścią życia, tak nas przeraża i boli? Dlaczego kiedy dziecko zadaje pytanie: „mamusiu, a czy ty umrzesz, a czy ja umrę?”, matka ucieka wzrokiem i próbuje zmienić temat, jakby nie istniał, jakby nigdy miał się nie pojawić. „Ooo, patrz, jaki ładny motylek.” Tylko ten motylek pewnego dnia już nie wzbije swoich skrzydeł do lotu. Być może podmuch wiatru go jeszcze raz uniesie w przestrzeń, podarowując mu ostatnią podniebną podróż. Być może znieruchomieje tu, na ziemi, na zawsze, by po kilku tygodniach rozmyć się w nicości. Trzy razy śmierć ...
Czytaj więcej

W labiryncie (nie)ludzkich spraw

Obraz
Stało się – w końcu pokonałam wrodzoną niechęć do zakupów i podjęłam decyzję o wymianie kilku sprzętów na nowe. Co prawda moje stare urządzenia dość intensywnie pracowały na to, by zamienić je na lepszy model – gofrownica, używana raptem może trzy razy (i tyleż samo razy reklamowana), uparcie piekła jednego gofra przez 40 minut, a telefon osiągnął zawrotny, trzyminutowy czas reakcji na kliknięcie, choć zdarzały mu się również chwile, gdy ogłaszał strajk i w ogóle nie reagował. Tak więc nadszedł czas nieuchronnej zmiany. Jako że nie znoszę szaleństwa w supermarkecie, stwierdziłam, że najprościej będzie zrobić zakupy przez internet. Wpadłam również na genialny pomysł, by upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu i kupić nie tylko telefon i gofrownicę, ale jeszcze dorzucić kilka innych rzeczy – najlepiej zakupić je na raty zero procent. Nieświadoma tego, co mnie czeka, zabrałam się za wyszukiwanie kolejno poszczególnych rzeczy. Na pierwszy ogień poszedł telefon. I się zaczęło – najpierw głęb...
Czytaj więcej

Talent do nie-talentu

Obraz
Jestem kompletnym beztalenciem muzycznym. Słoń nadepnął mi na ucho, w zasadzie staranował obydwa. Nic na to nie poradzę, że matka natura, rozdając talenty muzyczne, przeoczyła moją osobę. Efekt jest taki, że kiedy zaczynam śpiewać, moja rodzina taktownie prosi mnie, bym oszczędzała głos, a najlepiej w ogóle nie nadwyrężała swoich strun głosowych. Moje dziecko, które nie opanowało jeszcze sztuki dyplomacji, komunikuje wprost: mamo, nie śpiewaj. Jedynie pies wydawał się najbardziej odporny na mój domowy recital, bo albo spał i nie reagował, albo ostentacyjnie odwracał się do mnie tyłem z głośnym westchnieniem. Ciężkie jest życie niespełnionego artysty. Dorastanie z całkowitym brakiem słuchu muzycznego nie było wcale takie proste. Cała moja rodzina po kądzieli jest dość muzykalna i skora do śpiewów przy okazji wszelkich uroczystości, w tym religijnych. Opanowałam niemal do perfekcji śpiewanie "na rybę", otwierając usta i nie wydając z siebie żadnych dźwięków, wszystko po to, by ...
Czytaj więcej