Jestem naj..., czyli historyjki z życia mojej rodziny
Gdybym miała wybrać jedną cechę, która zdecydowanie nie pasuje do mojej rodziny, byłaby to skromność. Ileż to razy słyszałam zachwyty moich bliskich, układające się niemal w psalmy chwalebne. I nie byłoby w tym nic zdrożnego, gdyby nie to, że każdy chwalił sam siebie i co niektórzy osiągali wyjątkową zręczność w naginaniu rzeczywistości do własnych potrzeb.
Poziom mistrzowski w sztuce samochwalenia osiągnęła niewątpliwie siostra mojego taty. Niestety trudno doszukać się w jej życiorysie nietuzinkowych dokonań czy też oglądając jej zdjęcia z młodości próżno szukać w nich jakiekolwiek śladów potwierdzających głoszone przez ciocię opowieści o jej nieprzeciętnej urodzie czy figurze modelki. Tajemnicą poliszynela było to, że siostra mego taty skończyła rolniczą szkołę zawodową, rozwijała karierę ekspedientki w sklepie spożywczym, dopóki jej mama dzierżyła w nim stanowisko kierowniczki. Chyba najbardziej znanym wyczynem służbowym mojej cioci było to, że w czasach PRL-u sprzedała alkohol przed godziną 13, za co wylądowała w dołku na 48 godzin. Gdy babcia odeszła na emeryturę, ciotka bardzo szybko zwinęła żagle i nagle ciężko zaniemogła, by resztę swego życia zawodowego spędzić jako rencistka na garnuszku rodziców, którzy zapewniali jej wikt i opierunek - dosłownie - babcia do swojej śmierci prała ręcznie jej rzeczy. Nikt też bardziej nie cierpiał jak moja ciocia, gdy przychodziła pora generalnych porządków świątecznych i wzmożonych prac kuchennych. Dokładnie w tym samym momencie dopadały ciotkę tajemnicze "paraliże", uniemożliwiające jej aktywny udział w przedświątecznej krzątaninie, a opuszczające ją zupełnie niespodziewanie, gdy wszystko wokół lśniło czystością i w kuchni unosiły się aromatyczne zapachy gotowych potraw. Wówczas ciocia jak nowo narodzona dołączała do reszty zmordowanych domowników i zaczynała snuć historie o sobie samej. Iluż to ona miała w młodości wielbicieli! Niemal wszyscy bili się o jej rękę, a ona piękność nad pięknościami mogła przebierać w zakochanych po uszy młodzieńcach niemal jak w ulęgałkach. Jakaż to ona była inteligentna i bystra, jej świadectwa od dołu do góry błyszczały od piątek! I nawet szkołę skończyła niemal taką jak ja! (Akurat byłam wówczas studentką politechniki na chemicznym). A jaką ona jest świetną kucharką! Gdyby nie te nagłe bóle w plecach, to ona by nam wszystkim pokazała jak wspaniale gotuje! Jej sernik rozpływałby się w ustach, na widok złociście spieczonego kurczaka każdemu by ślinka ciekła, a w jej rosole pływałyby takie oka, jakich nikt nie widział. I rzeczywiście przez długi czas nikt nie widział niczego, co by wyszło spod jej palców. Dopiero kiedy babcia się rozchorowała i chcąc nie chcąc, ciocia zmuszona była stanąć przy garach, udało nam się skosztować obiecywanych i szeroko komentowanych specjałów. Jakież było nasze zdumienie, gdy na talerzach wylądował kurczak jak ufo w dwóch postaciach jednocześnie - nie dość że wędzony, to jeszcze na czarno upieczony. Do tego zbita masa ziemniaczana, która w domyśle miała być górą frytek, a na deser słynny sernik - tyle, że ukryty pod warstwą węgla.
Innym razem w czasie porządków w szafach natknęłam się na mityczne świadectwa szkolne, na których dość osobliwym trafem nijak można było znaleźć ocenę bardzo dobrą.
Kiedy zapytałam babcię o zastępy wielbicieli cioci atakujących dom drzwiami i oknami, ta tylko wzruszyła ramionami i głośno westchnęła. Owszem, ciocia miała męża, o którym niechętnie wspominano po tym, jak policja niemal chciała zrywać podłogi w domu moich dziadków w ramach rewizji, gdy okazało się, że wujek postrzegany do tej pory jako businessman prowadzący dochodową działalność na Dalekim Wschodzie w rzeczywistości przemycał narkotyki. Kariera wujka legła w gruzach, podobnie jak jego małżeństwo. Oficjalnie wujek wyjechał za granicę na bliżej nieokreślony czas, a w rzeczywistości został na kilka lat penitencjariuszem zakładu karnego.
I dziś, po tylu latach, zastanawiam się tylko, jak to się działo, że moi dziadkowie potulnie kiwali głowami, gdy ciocia, zamknięta w swojej bańce, z namiętnością i żarliwością snuła fantazje, w które tylko ona wierzyła...
Komentarze
Prześlij komentarz