Majątek zaklęty w papierze

Siedzę wśród listów ze skrytymi wewnątrz kartkami pożółkłymi, siedzę wśród szkiców niedokończonych. Dotykam papieru sprzed kilkudziesięciu lat, w którym zaklęta jestem ja sama. Wracam do źródeł, do początku, gdy listy od Taty otrzymywałam. A w nich wszystko widoczne jest jak na dłoni - tęsknota i smutek, miłość i nadzieja, żal i wyrzuty sumienia. Już nie płaczę. Długie lata nie byłam w stanie ich przeglądać. Lektura któregokolwiek rozrywała me serce na kawałki. Dziś już nie boli tak mocno, choć pustki po utracie ojca nie udało się niczym zastąpić.

Stos listów starych, sterta szkiców rysowanych naprędce, niemal na kolanie, są moim spadkiem najcenniejszym po Tym, który kochał mnie najbardziej.

I tęsknię. Wciąż. Czasami.

Tato,

Gdziekolwiek jesteś

Czymkolwiek się stałeś

Tęsknię

Już nie każdego dnia

Już w nie każdym podobnym przechodniu

Widzę Ciebie

Już tak nie boli

Już nie czekam

Na Twój głos w telefonie

Na telegram urodzinowy

Już listy Twoje mogę czytać

Zdjęcia oglądać

Przywoływać Twój uśmiech

Obraz Twych palców w farbie

Oczy z łez już wyschły

Czasem piasek w nich czuję

Tyle lat już Cię nie ma

Tato,

Nie byłeś idealny

Tak często błądziłeś

Nie byłeś zawsze

Często nie byłeś

A jednak byłeś blisko

Choć daleko jednocześnie

Pokazałeś mi piękno

Nauczyłeś kochać

Dałeś mi wiarę w siebie

Nigdy we mnie nie wątpiłeś

Zawsze wierzyłeś

Zdążyłam jeszcze głowę

Na kolanach Ci położyć

Poczuć twe palce w mych włosach

Zapamiętać sweter w kolorze nieba

A potem wszystko tak nagle znikło

Zostawiłeś obraz w ciemnych kolorach

Nie wróciłeś na noc

Nie pojawiłeś się rankiem

A potem głuchy odgłos zamka

I szorstki głos sąsiadki

Pani ojciec nie żyje

I trzask zamykanych drzwi

Świat się zachwiał

Może nawet zatrzymał

Płakał ze mną kroplami deszczu

Tato,

Zostawiłeś zapach po sobie

Skarpetki w koszu

Blejtram z koniem niedokończonym

Farby wokół rozrzucone

Rybki samotne w akwarium

Stos starych gazet

A wśród nich żółta kartka

Z twoim pismem

A ja spokojny już

Tato,

Z Tobą odeszłam i ja

Białą różą na trumnie się stałam

Wróciłam jednak

Musiałam

Nie był to mój czas

Wróciłam inna

Silniejsza o spokój

Bogatsza o wzrok głęboki

Przepełniona miłością

Spadkiem po Tobie